იმ დღეებში, როცა ცხოვრება ნელი იყო და ხალხი დღეებს კაფეებსა თუ ოფისებში ატარებდა, ექიმები იყვნენ ისინი, ვინც საქმეს ახდენდა. ისინი ზრუნავდნენ ჩვენს ჯანმრთელობაზე და ზრუნავდნენ ჩვენზე მანამ, სანამ არ გამოვჯანმრთელდით ნებისმიერი დაავადებისგან, რომელიც მოგვივიდა. მათ თავიანთი უნარები გამოიყენეს ჩვენი სხეულების განსაკურნებლად, მაგრამ მათ ასევე მოუწიათ იმაზე ფიქრი, რომ ჩვენი სიცოცხლე უსაფრთხოდ ყოფილიყო.
(როგორ ცვლიან ექიმები თქვენს წვივის ძვალს ლითონის ღეროთა და ფირფიტებით)
ერთ დღეს, ექიმი მოვიდა ჩემს კაბინეტში. ოთახში შევიდა და დივანზე მჯდარი დამინახა. ვკითხე, რისი ბრალია და მითხრა, წვივის ძვალი დაგრეხილი და მტკივა. გული დამწყდა, როცა მივხვდი, რომ აღარ შემეძლო ჩემი ძველი წვივის ძვლის შეცვლა ლითონის ჯოხით და ფირფიტებით.
ექიმმა მითხრა, რომ ჩემი დაზიანებული ძვლის აღსადგენად ოპერაციის გაკეთება დასჭირდებოდა. განადგურებული ვიყავი. როგორ ვიმედოვნებდი, რომ ისევ შევძლებდი სიარულს? რა ტკივილს და დისკომფორტს მოუტანდა?
მაგრამ შემდეგ ექიმმა შემომთავაზა ალტერნატიული მეთოდების ძებნა. მან მაჩვენა რამდენიმე შესაძლო ვარიანტი, როგორიცაა ყოველდღიური სავარჯიშო პროგრამის მიღება ან რეგულარული ფიზიოთერაპიის მიღება. ეს კარგი გადაწყვეტილებები ჩანდა, მაგრამ რა მოხდება, თუ ისინი არ მუშაობენ? რა მოხდება, თუ ჩემი დაზიანება განუკურნებელი იყო?
მიუხედავად რისკებისა, ექიმმა რამდენიმე რჩევა მომცა, როგორ მივუდგე პროცესს. მითხრა, რომ რეგულარულად ვისვენებო, მიირთვით დაბალანსებული დიეტა, და მოერიდე იმ აქტივობებს, რამაც შეიძლება გააუარესოს ჩემი დაზიანებები. მან ასევე თქვა, რომ მნიშვნელოვანია ენდოთ მის სამედიცინო გამოცდილებას და არ მისცეთ უფლება შიშს, რომ ხელი შეგიშალოთ მკურნალობის ძიებაში.
დროთა განმავლობაში, დავიწყე წინსვლის დანახვა სიარულის უნარში. ოდესღაც ასეთი ძლიერი ტკივილი გაქრა, და უფრო კომფორტულად ვგრძნობდი მოძრაობას ქირურგიასთან დაკავშირებულ რისკებზე ფიქრის გარეშე.
(როგორ ცვლიან ექიმები თქვენს წვივის ძვალს ლითონის ღეროთა და ფირფიტებით)
მიუხედავად იმისა, რომ ეს პროცესი ზოგჯერ რთული იყო, მე გავიგე, რომ ექიმებს შეეძლოთ გაუმკლავდნენ ყველა სახის დაზიანებას, და ისინი ყოველთვის უზრუნველყოფდნენ მაქსიმალურ შესაძლო ზრუნვას. მათი სიყვარული და თანაგრძნობა დამეხმარა საკუთარი თავისა და შესაძლებლობებისადმი ნდობის აღდგენაში, და ვიცოდი, რომ ყოველთვის შემეძლო მათზე დავეყრდნობოდი ჩემს მომავალ მცდელობებში.