Pllaka çeliku të qafës koloniale: Sfondi i heronjve të pakënduar të kitarës (Dhe pse duhet të kujdeseni).
(Pllakë e qafës koloniale metalike?)
Lejo të diskutojë diçka që me siguri nuk e keni parë kurrë ndonjëherë në kitarë– përveç nëse zvogëlohej në mes të solo dhe rrotullohej nën divan. Pllaka e qafës koloniale prej çeliku. Tingëllon si një relike e lënë pas dore nga një libër steampunk, drejtë? Por kjo copë metali e thjeshtë është MVP e pakënduar e stabilitetit strukturor të sëpatës suaj, dhe historia e saj është më e ftohtë nga sa do të mendonit.
Para së gjithash, çfarë madje * është * një pllakë qafe? Imagjinoni qafën dhe trupin e kitarës tuaj duke pasur një lidhje të dedikuar. Pjata e qafës i ngjan unazës së dasmës– i bashkon ato së bashku në mënyrë që ata të mos ngjasojnë me njëri-tjetrin gjatë një sesioni të copëtuar. Pa të, kitara juaj me siguri do të dridhej si një kullë Jenga në një tajfun. Megjithatë, pllakat e qafës koloniale nuk janë thjesht praktike; janë pilula të vogla të kohës. Të “koloniale” stili i referohet atyre me katër vida, pllaka drejtkëndëshe të promovuara në vitet 1950 nga një kompani e vogël për të cilën mund të kishit dëgjuar të quajtur Fender. Y’ njohin, njerëzit që gabimisht projektuan rock 'n’ rrotullohen me telekaster dhe Stratocaster.
Pikërisht këtu është goditja: këto pjata nuk u goditën thjesht për pamje. Ata ishin krijuar për të shpërndarë tensionin në mënyrë të barabartë, duke e mbajtur qafën e kitarës të rreshtuar më fort se një metronom. Rokerët e hershëm nuk kishin kohë për të akorduar makthet– ata ishin shumë të zënë duke krijuar zhytje në skenë dhe duke shqetësuar nënat dhe baballarët. Pllaka koloniale përfundoi si kriter sektori sepse funksionoi. Sa e lehtë. Megjithatë më poshtë është pika ku bëhet pikante: në kohë, këto pllaka evoluan nga pajisje të buta në antike kulti.
Njerëz të cilësisë së mirë të kitarës (term i kujdesshëm) do dylli poetik rreth “epoka e saktë” pllakat e qafës. Një pjatë telekaster ’52 vs. një ’59? Oh, vidhat janë të ndara në mënyra të ndryshme, dhe stili i fontit në numrin serial është * pak * të pjerrëta. Ka rëndësi! Entuziastët paguajnë para budallaqe për këto pikë që atëherë, në botën e kitarës, besueshmëria është mbret. Një pjatë koloniale reale mund ta kthejë një riprodhim të drejtë në një “relike” me vlerë mijëra.
Por, mos e anashkaloni elefantin në zonë: dizajni. Lutierët modernë në fakt i kanë kthyer pjatat e qafës në piktura të vogla. Dragonjtë e gdhendur, logot e gdhendura me lazer, madje edhe mesazhe të personalizuara si “Kjo pajisje lufton komercializmin” (duke ju hedhur një sy, grupe punk). Ndryshoni pjatën tuaj të përgjithshme për diçka që bie në sy, dhe papritur kitara juaj ka një histori të pasme. “Po, këtë pjatë? Restauruar nga një Jaguar e vitit 67 që duroi Woodstock. Erë si paçuli dhe vendime të këqija.”.
Dhe më pas ka mitet. Dëgjuar ndonjëherë raportin se pjata e qafës Telecaster e Keith Richards ishte ndërruar me një kapak të kontejnerit të birrës gjatë gjithë një 1972 ekskursion? Larje totale e derrave, megjithatë kjo është magjia– këto pjata frymëzojnë përralla. Ata janë dëshmitarët e heshtur të riffeve të viteve, djerse, dhe kontejnerët e uiskit në ajër.
Pra, pse duhet të kujdeseni? Meqenëse çdo kitarë ka një zemër, dhe pllaka e qafës është e pasme e saj. Është një këshillë që arritjet shpesh e fshehin në pamje të qartë. Herën tjetër që do të marrësh kitarën, jepini atij drejtkëndëshi të vogël çeliku një tundje me kokë. Nuk është thjesht mbajtja e qafës në pozicion; është ankorimi i viteve të sfondit, një kordë fuqie çdo herë.
(Pllakë e qafës koloniale metalike?)
Dhe nëse ndonjë person ju quan të çuditshëm për geeking jashtë mbi një artikull prej çeliku, thjesht qeshni dhe shprehuni, “Nuk është një fazë, Mami. eshte * trashëgimi *.”.
Na pyesni
nëse doni të dini më shumë, ju lutem mos ngurroni të na kontaktoni. (nanotrun@yahoo.com)